Mijn verhaal

Achter elke kilo zit een verhaal. Ik zou graag geloven dat dat waar is, maar ik wil ook eerlijk tegen mezelf zijn. Dat ik 20 kilo ben aangekomen, komt niet alleen maar door het gebruik van medicatie, maar ook door te veel snoepen en lekker eten.

Mijn wankele relatie met eten
Ik hield er een ongezonde levensstijl op na. Ik geef graag de schuld aan de mentale rollercoaster van de afgelopen twee jaar, maar ook dat is niet helemaal waar. Toch gebruikte ik mijn depressie als een excuus en ontwikkelde ik langzaam een ongezonde relatie met eten. Nu is mijn relatie met gezond eten altijd al wankel geweest, want het was vaak het ene of het andere uiterste. Eten was mijn manier om controle te houden over de situatie. In het verleden uitte zich dat door juist heel weinig te eten, maar de afgelopen twee jaar uitte zich dat juist in tegenovergestelde richting.

Mijn depressie
Ik kampte al jarenlang (sinds mijn tienerjaren) met depressieve gevoelens en zo’n twee jaar geleden bereikte die gevoelens een dieptepunt. Ik ontwikkelde suicidale gedachten, had zero energie en had helemaal nergens meer zin in. Mijn kritische en onzekere stem had de overhand genomen en had mij volledig in zijn macht. Ik viel toentertijd in een rap tempo af door de stress en omdat ik mijn eetlust was verloren. Totdat ik in zo’n zwart gat zat dat ik niet meer in staat was om te werken en thuis kwam te zitten. Ik zocht hulp en kreeg ondersteuning van de crisisdienst die mij begeleidde in de zwaarste periode van mijn leven. Ik ging in therapie en ik moest aan de medicijnen, antidespressieva én anti-psychotica voor de stemmen in mijn hoofd. Twee dikmakers bij elkaar. Nou konden er na het gewichtsverlies best wat kilootjes aan, maar dat ik twintig kilo aan zou komen, was voor mijn artsen en mij ook een verrassing. En zoals ik al zei geef ik de medicijnen graag de schuld van mijn gewichtstoename, maar heel eerlijk… je bent er nog altijd zelf bij wat je in je mond stopt. En alhoewel ik vroeger altijd heel gedisciplineerd en secuur met eten was geweest, kreeg ik het nu gewoon niet onder controle. Ik zocht juist op een andere manier controle. Ik zocht controle over mijn eigen gedachten en mijn depressieve gevoelens. Misschien waren het de medicijnen, misschien was het een vorm van emotie-eten wat zich in deze periode anders uitte dan in het verleden. Who knows… het zal wel een combinatie van beide zijn geweest.

Het kan zo niet langer doorgaan
Het gewicht dat ik nu bereikt heb is voor mij onbekend terrein. Vroeger was ik altijd slank, dun zelfs, misschien wel te dun. Ik heb op mijn veertiende nog in het ziekenhuis gelegen met een klaplong omdat ik aan de dunne kant was. Als ik je dat nu zou vertellen, zou je me waarschijnlijk schaapachtig aankijken. Ik ben nu absoluut niet meer te dun. Volgens de cijfers en statistieken heb ik zelfs een klein beetje overgewicht. Met mijn 170cm weeg ik ruim 75kg. Ik vind mezelf aan de zware kant, maar ik vind mezelf nou ook weer niet te dik. Dat verandert echter niets aan het feit dat mijn gewicht wel heel belangrijk voor mij is. Dat is het altijd al geweest. Daarom wil ik, nu ik met veel hulp en inzichten zo goed als hersteld ben van mijn depressie, mijn levensstijl veranderen. Ik wil gezonder gaan leven en daarbij ook mindfuller. En uiteraard ga ik proberen die kilo’s er weer af te krijgen.

Als iets de eerste keer niet lukt, mag je het best nog een keer proberen
Afgelopen zomer van ’20 ben ik met een personal trainer begonnen. En wat begon ik sterk! Ik viel in circa twee maanden tijd 7kg af. Maar toen kwam er een dip. Wat normaal is voor iedereen die een bepaald gewicht wilt bereiken. Afvallen gaat nou eenmaal niet in een rechte lijn. Het gaat met ups en downs. Jammer genoeg was mijn dip zo heftig en lang dat ik hetzelfde aantal kilo’s weer ben aangekomen. Ik ben weer terug bij af. En in plaats van nu te denken dat ik heb gefaald, probeer ik er het positieve van in te zien. Ik heb geleerd van mijn dip. Mijn trainer zegt ook: “de eerste dip is het ergst, als je daar uit weet te komen dan weet ik zeker dat het goed komt”. En inmiddels is het me gelukt om mezelf te herpakken. Ik ben weer uit mijn dip, dus nu moet het goed komen! Bovendien is er niets verandert aan mijn doel. Ik wil nog steeds die 15 a 20 kilo er weer af hebben. Voor mij is het niet alleen dat ik weer strak in het vel wil zitten, maar voor mij voelen die 20 kilo’s nog als het laatste restje van mijn depressie wat nog aan mijn lichaam kleeft, letterlijk en figuurlijk. Dat is voor mij de allerbelangrijkste reden waarom ik dit wil doen. Ik wil hiermee mijn depressie en de zwaarste periode uit mijn leven, ook letterlijk en figuurlijk, achter me laten. Daarom heb ik besloten er dit jaar opnieuw voor te gaan. Want zoals Maarten van der Weijden zegt: als iets de eerste keer niet lukt, mag je het best nog een keer proberen. Dus dat gaan we gewoon doen!

Meer liefde voor mijn lijf
Elke dag leer ik een beetje meer van mezelf te houden. Daarmee wil ik ook steeds beter voor mezelf en mijn lichaam zorgen. Meer liefde voor mijn lijf dus. Dit betekent voor mij dat ik meer wil gaan sporten, gezond wil eten en bewuster wil leven. Door een gezond lichaam als doel te stellen is dit dus mijn tweede poging om af te vallen. Wat ga ik deze keer anders doen om te voorkomen dat ik weer opgeef? Ik wil me niet al te veel focussen op de cijfers, maar wil me vooral ook gaan verdiepen in zelfliefde en bewuster en mindfuller leven. Ik wil meer genieten van het moment. De dag plukken en niet altijd meer zo gehaast door het leven gaan. Het voelt wel degelijk als een verschil in mijn hoofd in vergelijking met de vorige keer. Waar ik in de zomer van vorig jaar de knop om zette puur omdat ik mijn oude vertrouwde figuurtje terug wilde, heb ik nu de knop omgezet omdat ik beter voor mijn lichaam wil zorgen. Het heeft veel te verduren gehad de afgelopen twee jaar en het verdient de liefde en aandacht die het nodig heeft.